THE CHOCOLATE-BOX CHRONICLE

MUURBLOEMPJE VOOR EEUWIG 

MUURBLOEMPJE VOOR EEUWIG Meerdere lagen bloemetjesbehang komen vrij bij de renovatie van een badkamer. Wie heeft dat behang gekozen en wanneer en hoe lang werd het mooi gevonden? Mensen leven niet voor eeuwig, maar hun keuzes, hun stempels op een huis soms wel. Hoe was de persoon die het behang heeft uitgekozen? En waarom koos ze iets daarna dat er zoveel op leek? En dat andere behang, wilde ze het over een andere boeg gooien of was de mode gewoon veranderd en werden bloemen meer abstract? Wat hebben die bloemetjes allemaal opgevangen? Soms vangen we even een glimps op van de persoon wanneer een muur wordt afgestript tot hij kaal is. Soms blijven de keuzes van die persoon eeuwig bewaard omdat de aannemer de bloemetjes heeft laten zitten en over de muur een groot plastic laat plaatsen waartegen een nieuwe muur gebouwd wordt. Muurbloempje wordt gesandwiched, maar blijft bestaan.

Mijn woud 

Mijn woud Antwerpen, mei 2018. Ik zit in de halfschemer in mijn schaduwtuin. Voel de frisse vochtigheid op mijn blote armen. Mijn bos van hosta, varens, klimhortensia, anemoon, lelietje-van-dalen, japanse ceder. En mijn prachtige seringen die zich hier prima thuisvoelt en nog nooit zo hard gegroeid is. Oh, ik wil foto's maken: de reflectie van seringen in de stoffige ruit, de druppels die al de hele dag op de hosta liggen, de nerven van de hosta. Maar mijn gsm laadt op in de keuken en dus pen ik verder. De schaduw van de varen op zijn pot. Mijn tenen op de vensterbank, de delicate rode takjes van de ceder...

OP ZOEK NAAR DE ZON 

OP ZOEK NAAR DE ZON Antwerpen, 21 maart, 2018. Ik zou nooit een ruine durven kopen, maar vorig jaar kochten we een oud huis van 1904, in prima staat, en met authentieke en nieuwere elementen. We verhuisden van ons nest op de bovenste verdieping van een gebouw, naar een "toren", waarin elke kamer zich boven een andere bevindt. Wat ik het meest miste aan ons appartement was de zon, de zon kunnen zien en in direct zonlicht zitten, binnen.  Dus ik ging op zoek naar de zon, doorheen het huis en maakte foto's. En beetje bij beetje ontdekte ik mijn nieuwe plek en haar magie. Alle foto's staan onder ARCHITECTUUR.

THE CHOCOLATE-BOX CHRONICLE 

THE CHOCOLATE-BOX CHRONICLE Antwerpen, 29 juni 2018. The Chocolate-box Chronicle werd geboren op 29 juni 2010, vandaag precies 8 jaar geleden. het was een krant die ik gemaakt had als herinnering aan een heerlijke vakantie in Oxforshire met een vriendin. We logeerden op een "manor" die mijn verbeelding op allerlei momenten prikkelde. De hond met scheve nek op de trap, de mysterieuze zoon in het bos, en het verhaal van de "lady of the manor" zelf.

Voordat het haar huis werd, kwam ze het tijdens een wandeling bij toeval tegen. Het was toen nog een ruine. Ervan overtuigd dat het verlaten was, gluurde ze door de ruiten. Toen voelde ze een tik op haar schouder. Ze schrok en keek op. Een lange man in paars gewaad stond voor haar. Het was de bisschop en de vader van de eigenaar van de ruine. Hij stelde haar voor aan zijn zoon en een jaar later was ze lady of Fyfield Manor. Ze vertelde ons: "Een huis mag niet saai zijn, het moet een vriend zijn." Dit huis en haar gevoel erover inspireerde me tot het schrijven van mijn eerste artikel waar omheen The Chocolate-Box Chronicle werd gemaakt.



SCHATTEN 

SCHATTEN Antwerpen, 16 juni, 2016

Ik leerde tante Ciska pas een beetje kennen toen ze al bijna honderd jaar oud was. Wanneer ik haar opzocht met mijn moeder, zat ze in haar eentje op haar grote kamer, haar schatten voor zich op tafel uitgestald. Een klein doosje met hoedenpinnen en haar schoolschriften, volgeschreven met kookinstructies, allemaal in dat onberispelijke handschrift.

I besloot dat, wanneer ik oud zou zijn en de dagen lang, dat ik ook schatten zou hebben om op mijn leven terug te kijken. Voor mij zijn die schatten mijn foto's en de kleine dingen die ik tijdens mijn avonturen gevonden heb. Spullen die herinneringen oproepen van momenten, variërend van rond plassen kruipen bij zonsopgang tot meer de serieuze, zoals realiseren dat met de verkoop van ons huis, we ook onze groene haven zouden kwijt raken.

Maar van alle souvenirs hebben mijn foto's een speciale plek. Ze zijn geworteld in de sterke emoties die ik voelde op het moment dat ik de ontsluiter indrukte. Of het nu melancholie, vreugde of  ontzag was, ze geven het moment aan waarop mijn ziel begon te dwalen. En als ik ze weer bekijk, zie ik nog steeds andere universums, bangelijke of troostende, achter de weerspiegelingen of landschappen die me inspireerden.

Zie alle foto's onder "ARCHITECTUUR", ze waren onderdeel van een groepstentoonstelling in 2016. Zie voor meer informatie "PROJECTEN".

Send e-mail



* Input required
Website by Folibee